Boek is geschreven

Zo, ik mag dan wel helemaal in Hong Kong wonen, maar op dit moment is in Nederland een boekpresentatie aan de gang. Meerdere waarschijnlijk, maar er wordt maar een boek gelanceerd, waar ik ongeveer de helft van geschreven heb. Een boek waar ik het afgelopen jaar een hoop tijd en moeite in gestoken heb en nu helaas niet helemaal de glorie van kan delen (soms is Hong Kong toch echt ver weg van Nederland).

Via de uitgeefster en wat zakenrelaties in Nederland weet ik dat vandaag de boekpresentatie is en dat het boek op 10 oktober 2011 in de Nederlandse boekhandel ligt.

Dat moest even gezegd worden.

Stormy weather

Waar we ze in het eerste jaar geregeld voorbij zagen komen, zijn de T8 typhoons de laatste twee jaar dun gezaaid. Vandaag hebben we echter weer prijs. Vannacht besloot de Hong Kong observatory het T8 signaal af te geven. En dat betekent dat het leven stil ligt in Hong Kong. De scholen zijn dicht, (bijna) niemand gaat naar kantoor en we blijven en masse binnen. Ondanks de materiële schade die zo’n storm aanricht, vindt meniggeen de vrije dag die een T8 met zich meebrengt in het geheel niet vervelend.

‘Nesat’ kondigde zich gisteren al aan; na de yogales, moest ik hard mijn best doen om lopend tegen de wind in weer thuis te komen. Het postzegelhuis (klein, maar heel fijn) staat op een peninsula en de wind heeft hier vrij spel.

Vanmorgen zat ik met de kleuter het zoveelste spelletje memorie te spelen, toen mijn oog ineens viel op een boot. Waar het plezierjacht de dag ervoor nog keurig aan de boei lag te dobberen, ligt het nu een paar honderd meter verder in de baai, half gezonken. Iemand gaat hier ontzettend van balen.

Nesat heeft ook een broertje of zusje opkomst: Nalgae. Volgens de observatory doet Nalgae waarschijnlijk de komende dagen ook de Filipijnen aan. We zullen zien of we ook nog met een bezoekje vereerd worden. De weersvoorspelling voor de komende week is in elk geval: regen.

Ben 10

Om diverse redenen was zondag geen beste dag. De kleuter en ik brachten ‘m samen door. Tenminste dat dacht ik.

Mama, werd er om 6.15 in mijn oor gefluisterd, wij hebben honger, mogen we een appel?

Ik heb slecht geslapen en heb moeite met wakker worden, maar het ‘wij’ in de zin weet toch ergens wat bewustzijn op te roepen. Ik vraag me af wie wij zijn. Maar de kleuter staat al in de keuken.

Ben10, Gwen enne…. mam hoe heet die andere ook al weer?, ‘Kevin’ weet ik uit te brengen, willen graag een appel, nu.

Op vrijdag zat er in de schooltas van de kleuter een folder met kinderboeken die in het najaar verschijnen. Van de honderden boeken die erin staan, gaan er drie over Ben10. Binnen enkele seconden had de kleuter de miniscule Ben10 plaatjes gespot. Op zich een knappe actie, het kind heeft minstens anderhalf jaar geleden op een onbewaakt moment in het vliegtuig (heb je daar onbewaakte momenten, vraag je je wellicht af…, nou ja bij wijze dan dus), een Ben10 aflevering gezien. En sindsdien is hij fan. Grote fan. Wij houden het af. Maar het lijkt een averechts effect te hebben.

Te pas en te onpas wil de kleuter dat ik de beschrijvende tekst uit de folder voorlees. Het zijn slecht een paar woorden, maar zijn ogen lichten op.

Nadat Ben10, Gwen, Kevin en mijn zoon een appel hebben gegeten, vraag ik of Ben10, Gwen en Kevin misschien zin hebben om even buiten te gaan spelen, zodat de kleuter en ik even samen kunnen ontbijten. Uiteraard is daar geen sprake van, de tafel wordt ook voor onze ‘imaginary friends’ gedekt. Ik zet koffie en denk aan mijn ouders. Mijn kind lijkt in vele opzichten op zijn vader. Maar blijkbaar heeft hij ook trekjes van z’n moeder, licht neurotisch (alle laadjes van het ladenkastje moeten dicht, anders kan hij niet slapen, een obsessie met de kortste weg nemen) en nu heeft hij ook nog imaginary friends. Ik had ze vroeger ook, twee, m’n ouders kunnen zich dat nog goed herinneren. Ik begrijp nu waarom.

Toen ik een jaar of vijf was ben ik ze ook weer kwijt geraakt hoor, maak je geen zorgen. Maar ik breng dus nu ineens een zondag door met niet 1 kind maar wel 4. Nadat we de ontbijtspullen voor 5 man hebben opgeruimd, stappen we in de auto. Het riemen vast ritueel duurt extra lang, met drie imaginary friends, maar goed. Vlak voor we op onze bestemming arriveren, vraag ik de kleuter vriendelijk of we Ben10, Gwen en Kevin alsjeblieft in de auto mogen laten zitten? De vrienden waar we naar toe gaan hebben drie kinderen van onder de vier. Tijdens het inparkeren leg ik hem uit, dat ik vandaag geen zeven kinderen kan handelen. De kleuter denkt even na en kijkt me dan begripvol aan: Ok, mama, laat je dan het raampje op een kier?

Netwerken met snorren

Een beetje leuk doen over verhuizen is een ding, maar er moet natuurlijk ook nog gewerkt worden. Ik help het bedrijf met spannende speurtochten momenteel een tijdje, omdat ze onderbezet zijn.

In Lan Kwai Fong, een van de uitgaansdistricten van Hong Kong, ging het gebeuren. Een netwerk event van de gezamelijke kamers van koophandel. De openingsborrel van het seizoen stond op stapel en voor het bedrijf met de unieke speurtochten moest er genetwerkt worden.

Op de negende verdieping van de LKF Tower zit swanky Bisous, net open. InterCham borrels, zoals dat heet, worden serieus aangepakt. Vooraf alstublieft registreren, bij binnenkomst naamkaartje en consumptiebonnen ophalen en vervolgens mag u los.

Ik maak een rondje, praat bij met wat bekenden en maak nog ‘ns een rondje. Al snel heb ik genoeg interessante kaartjes opgepikt en de borrel loopt ook al op z’n einde. Ineens stapt er een man binnen met een snor. Zo’n snor als Brad Pitt, maar zo op het eerste gezicht is werkelijk het enige overeenkomstige feature. Deze meneer heeft een smal gezicht, ronde kraalogen, een spichtige neus (met dus die zwarte snor eronder), zwart haar in scheiding gekamd, nog net geen vlinderstrik. Een raar type. Desalnietemin is mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Hi, my name is Suus, zeg ik terwijl ik mijn hand uitsteek. Ook hij stelt zich voor en en vraagt waar ik vandaan kom en wat ik in HK doe. I hunt for treasures komt er uit mijn mond. Dat slaat werkelijk nergens op. Dat wilde ik helemaal niet zeggen en al helemaal niet tegen dit vreemde type, maar doordat ik zo druk ben met te registreren wat er voor me staat (en oja, ik heb twee glazen witte wijn op nuchtere maag achter de kiezen) sta ik te raaskallen. Zijn kraalogen schitteren, Ah, zegt hij met een vet Duits accent, I’m sure you must be very good at it.  Dit gesprek gaat de verkeerde kant op. Ik kap het af, helemaal nadat ik hoor dat hij leraar is. Private teacher for children. Nou, als je maar bij mijn kind uit de beurt blijft, bedenk ik me, terwijl ik nog even vrolijk naar hem zwaai.

For better and for worse…

Om maar in de televisie formats te blijven (zie Mr Chan) besloten de expatman en ik gewapend met groene en rode stickers ons expatpaleis te lijf te gaan. Een beetje zoals in dat foute televisieprogramma ‘Samenwonen’. Uiteraard moesten we het doen zonder de Roberto Jacketti & The Scooters meneer, maar het ging wel om hetzelfde idee.

We hebben een nieuw onderkomen gevonden, soort van een postzegel appartement, maar dan wel met fijne faciliteiten. We gaan er hoe dan ook drastisch in ruimte op achteruit. Van een 4-slaapkamer naar een 2-slaapkamer huis(je), om de ellende maar gewoon even te benoemen. Er moeten nu serieus meubelen weg.

De expatman mag eerst. Ik zit op de gang m’n mail te checken, terwijl ik hem in razend tempo ons huis door hoor gaan. Ja!  Kom maar weer binnen, zegt hij al na een kwartier. De afspraak is dat hij onder de meubelen gestickerd heeft, zodat ik niet kan zien welke bezittingen hij een ‘go’ en een ‘no go’ gegeven heeft. Ik moet lachen en stuur hem de gang op. Zo leuk vond ik het op dat moment nog.

Ik loop met mijn stickervelletjes van kamer naar kamer. Dit is helemaal geen gemakkelijk spel. Het ladenkistje van mijn opa, dat moet natuurlijk mee. Maar ja, als er iets van mijn opa mee mag, dan moet er natuurlijk ook een familiemeubelstuk van de expatman mee, redeneer ik. Na drie kwartier ben ik eindelijk ‘ns klaar.

Met een kop koffie in de hand, lopen we wat lacherig door ons huis. Om tot een unaniem besluit te komen over ons postzegelhuis, hadden we al dagen wikken en wegen achter de rug. Alle voors- en tegens van de verschillende huizen, buurten en scholen op onze short list waren de revue gepasseerd, dan weer met een glas wijn erbij, dan weer met koffie en dan weer met ruzie. Afijn, niet de gezelligste dagen van het huwelijk. Maar dat ligt allemaal achter ons, de keuze voor het postzegelhuis was gemaakt en we hebben er weer zin in.

Hoe kun je die witte dekenkist nu rood stickeren?! roep ik ontzet Iedereen vindt dat altijd gelijk een mooi ding, ook vanwege het verhaal erbij. Ik kan er niet bij. Maar andersom geldt het natuurlijk ook. Weet jij eigenlijk wel wat ik ooit voor die tafel betaald heb? de expatman kijkt mij met broeiende irritatie aan.

Een leuk idee dat stickers plakken, maar zonder onafhankelijke jury komen we er dus niet uit. Gelukkig komen we snel tot die conclusie. Op de paar meubelstukken na die zo maar twee rode stickers gekregen hebben, gaat de rest voor plan B….opslagruimte.

Lang leve de Hong Kong storage. Op oneindig veel plekken vind je hier bedrijven die ruimtes verhuren (met aircon!) voor mensen zoals wij. Is ook fijn voor je huwelijk.

Mr Chan

Hello, hello, hello, herhaalde hij rap terwijl hij z’n schoenen uitdeed. Oh you much younger than I thought, tegen de expatman.

Meneer Chan komt een offerte opmaken voor onze lokale verhuizing. Waarnaartoe dat is nog steeds niet helemaal zeker, maar dat we hier mid augustus weg moeten staat vast, dus alvast het een en ander in de planning zetten, is wel handig.

Ik laat hem het huis zien en bij binnenkomst werd het al duidelijk, maar meneer Chan neemt geen blad voor de mond. Hij stelt vragen, maar is eigenlijk niet geinteresseerd in het antwoord, want dat antwoord heeft hij al zelf al klaar.

Hij doet de kast open om te kijken wat erin zit. Ah you from Holland, oh you must be in fashion and clothing, constateert hij. Many my customers from Holland in fashion. Zijn oog valt op onze Oranjebal foto, waarbij we poseren voor een Aston Martin. Oh, that’s you! You drive Aston Martin? No, you work? How come you have photo like this, oh now I see you had party. Aaaahh, by invitation from Aston Martin? vraagt hij glunderend.

Met z’n pen wijst hij naar een schilderij om er vervolgens een aantekening over te maken. Nice, beautiful painting, expensive, hoor ik hem mompelen. In de slaapkamer opent hij onze kledingkasten: Oh ok, not many clothes, you have not many clothes, that’s good. Ik maak een ‘mental note’: in vergelijking met andere dames heb ik dus niet zoveel kleren .

‘You very slim now huh, on photo with car you more weight, no? Oh, only two months ago, oh, you must do lots of yoga’. Mijn mond valt open, ik weet even niet wat ik moet zeggen. Maar ik hoef ook niets te zeggen, want Mr Chan staat al in de slaapkamer van de kleuter.

Deze vent kan zo op tv; Show me your house and I tell you who you are, of iets dergelijks. Nadat Mr Chan ons opdracht geeft om zelf een kopje koffie te drinken, hij hoeft niks (I can take of myself), schrijft hij een offerte voor ons uit. Uiteraard moeten we hem alles snel laten weten, hij is een druk bezet man, want dat ben je als je het beste verhuisbedrijf van Hong Kong hebt.

We bedanken hem vriendelijk en denken nog even over zijn offer na….

Reptielen rap over de toonbank

Dat ik het niet voor mezelf deed, wist ik al toen ik de foto in de krant zag, maar het leek me een uitstekend uitje voor de kleuter: De International Reptielen Expo in Kowloon Bay. Omdat je ook niet de hele tijd huizen kunt kijken en we de kleuter ernstig veel aan de liefdevolle zorg van Tippi hadden overgelaten deze week, was het zaterdagmiddag tijd voor een familie uitje.

De Star Hall van het International Trade and Exhibition Centre stond van links naar rechts vol. Bij de eerste stand hadden we al beet; babylizards. De kleine beestjes kropen door hokken van gaas of stonden tentoongesteld in een soort filet american bakjes (met deksel!). Ook babyschildpadjes waren goed vertegenwoordigd en enkele enorme schildpadden die in een wei van stro rond mochten lopen (wat ze natuurlijk niet deden, het was meer dat er twee keien in het stro lagen).

Door de schildpadjes en andere babyreptielen veelvuldig uit hun plastic doosjes te halen en regelmatig op de handjes van kinderen te leggen, deden de verkopers goede zaken. Want de reptielen waren er niet alleen om te bekijken, maar mee naar huis nemen mocht ook. Het klein aantal vierkante meters waar de meeste Hong Kongers met het hele gezin op wonen (en jullie straks ook, hoor ik je denken, geloof me, ik weet het), lenen zich niet altijd even goed voor het hebben van een huisdier. Maar een leuk reptieltje daarentegen…. dat kan uitstekend.

Dit is bijvoorbeeld de ‘black collar nog iets’ hagedis uit Nevada, vertelde de Amerikaanse stand eigenaar enthousiast. Een mannetje, want die vrouwtjes zijn niet zo mooi van onderen, voegde hij ernstig toe. De beste man had goede zaken gedaan. Net als veel standhouders, had hij nog een handvol filet bakjes met reptielen beestjes over. De rest…. allemaal verkocht en dit was pas dag 1! Hoewel de bezoekersaantallen niet eens enorm hoog waren, kochten de bezoekers die er waren, meerdere babyslangetjes, kikker-achtige, schildpadjes en hagedisjes tegelijk. En dat is vast niet alleen leuk voor thuis, die beestjes worden ongetwijfeld weer verhandeld in Hong Kong, als het niet in China is.

Ik was nog op zoek naar een hoogtepunt van de dag, maar de Amerikaan wist me te vertellen dat er alleen een groepje (troepje, setje, of hoe je het noemen wilt) grote kevers ontsnapt was. Ja ze kropen wel ineens overal, dus de standhouder had de hele dag aanloop van mensen die kevers kwamen terugbrengen, lachte hij. Ik had op iets spectaculairders gehoopt, maar helaas.

De kleuter had zijn oog laten vallen op het plastic babyzwembad met zwarte hagedisjes of iets dergelijks, waarvan sommige al ondersteboven dreven (wat vast niet de bedoeling was). Tegen betaling mochten kinderen hun eigen huisdier eruit scheppen. Daar wilden wij niets van weten, en ondanks het feit dat de kleuter er gedurende het gehele bezoek om gezeurd heeft, hebben we voet bij stuk gehouden. In het krantenartikel stond heel blij iets geschreven over spelletjes stands waar kinderen een leuk reptieltje konden winnen. Goddank heeft de kleuter die stands niet gezien, anders hadden we na het ballengooien, hiermee naar huis gemoeten:

De expo is nog tot en met morgen. Gezien het rappe tempo waarmee de waren over toonbank gingen, zou ik van te voren wel even bellen of er nog iets te zien is.