Hong Kong deel II

Na een soepele vlucht van slechts 10 uur, landden we weer in Hong Kong. Het Nederland tripje zit er weer op. Gegeten met de liefste en leukste vrienden die je maar kunt bedenken, gespeeld met de neefjes en nichtjes, genoten van de families, het mooie weer en vooral ook nagedacht over de toekomst. En we hadden het al besloten, maar ook in NL bedachten we ons weer; we gaan er voor! Hong Kong deel II.

Hong Kong deel II betekent dat we zonder werkgever in Hong Kong blijven. Ja, dat lees je goed ja, wij besluiten in een van de duurste steden ter wereld te blijven zonder vast inkomen. In Amsterdam stapten we nog vrolijk vol goede moed op het vliegtuig; een nieuw huis zoeken, een verblijfsvergunning regelen, kan het kind op dezelfde school blijven (of uberhaupt op school blijven), gaan we het redden om snel weer werk te vinden? Uitdagingen! Dat zijn het.

We zijn welgeteld 36 uur terug in Hong Kong en de moed zakte me vanmiddag finaal in de schoenen. Niks geen uitdagingen, problemen zul je bedoelen. Na m’n woonbootavontuur, hadden we al unaniem besloten de voetjes op het droge te houden. Dus deze week staat in het teken van appartementen kijken.

De gouden spiegel boven de eettafel schreeuwde me tegemoet, de spiegelwand op links, het ieniemienie woonkamertje en de muffe lucht, benamen me de adem. De makelaar opende de deur naar het balkon(netje) en ik gaf gehoor aan m’n eerste impuls, buiten staan. De expatman kwam bezorgd achter me staan ‘Niet springen hè’, mompelde hij. Het bedompte postzegel appartement kost nog steeds een fortuin op maandbasis. In dit appartementencomplex waren we snel klaar. 

Zoals in iedere wereldstad is de ‘trade-off’, ruimte versus locatie. In Hong Kong is dat natuurlijk niet anders. Voor de middag stond een gebied dat verder buiten de stad ligt op het programma. In het eerste appartement ligt een hoop stof op de vloer, in de badkamer heeft het toilet een kleur die ik je zal besparen en in de keuken hangen de keukenkastjes en deurtjes schots en scheef. De makelaar verzekert ons dat het nog opgeknapt moet worden, maar dat ‘ze’ dat prima kunnen doen in een week of drie. Apartement nummer vier lijkt ons wel wat, met als enige nadeel een Chinese keuken. En dat betekent in dit geval geen keukenkastjes, een tweepits kookplaatje, een aanrechtblad van een meter. En als klap op de vuurpijl voor Tippi: een ‘buitendouche en toilet’ met een slaapkamer waarin ze onmogelijk met haar benen gestrekt kan slapen.

De regen komt deze week met bakken uit de hemel en dat past uitstekend bij de stemming waarin wij ons vanmiddag bevonden. We gaan echter nog drie dagen op huizenjacht, dan moeten we toch echt wel iets gevonden hebben. We houden we de moed erin en zoeken verder naar die speld in een hooiberg.

Vaderdag 2011

Vooraf zag ik het voor me; idyllische plaatjes van ons in Zuid-Frankrijk. Een laaghangend zonnetje, een geurende BBQ, de padre de familias als middelpunt, de zwager als de meest verse vader en de expatman die ook eindelijk ‘ns meer dan alleen een lullig kaartje als aandacht zou krijgen op vaderdag. Jammer dat zus twee en man er niet bij zouden zijn, maar het was nu eenmaal niet anders.

Op de een of andere manier bleef het bij dat idyllische plaatje. Terwijl ik op zaterdagavond in bed lag te trippen op mijn Hong Kongnese hoestmedicijnen en de expatman en de zwager nog ergens in een bar rondhingen, schoot ik overeind. Morgen is het vaderdag! En ik was totaal vergeten zelfs dat kaartje te schrijven waarvan de kleuter dan de afzender zou zijn. Dankzij de medicijnen bleef ik er niet lang in, sterker nog ik zakte al snel in een lekkere diepe slaap.

De volgende ochtend was het wel het eerste waar ik aan dacht. Terwijl de expatman nog half in slaap verzonken was, besloot ik voor ‘de aanval is de beste verdediging’ techniek te gaan, en biechtte direct op dat ik vaderdag een beetje vergeten was, of eigenlijk niet echt vergeten, maar alleen het ‘executie’ gedeelte wat had verwaarloosd dit jaar. Zus drie is niet de meest attente van de fam, dat is zus twee, maar ze doet het veruit beter dan ik. Dus ik zag de dag met lede ogen tegemoet.

Toen ik zus drie die ochtend eindelijk ‘ns ongemerkt iets in het oor kon fluisteren, zag ik bij haar ook een ‘oh nee’ blik. Wat een geluk! It runs in the family, blijkbaar. Toen de madre de familias aan de ontbijttafel verscheen, verzekerde ze ons doodleuk dat ze al jaren weinig tot niets aan vaderdag doen.

We besloten tegen de papas maar gewoon te zwijgen over het fenomeen vaderdag. Toen ik de zwager vroeg welke dag het vandaag was, kon hij slechts met de verkeerde datum op de proppen komen. Wij vrouwen leken op ‘safe grounds’ te zijn.

De expatman vond het echter wel nodig om de andere heren van deze bijzondere dag in het jaar op de hoogte te stellen. Het verdict was dat de vrouwen bij wijze van boetedoening vandaag de barbeque aan moesten steken. De heren zouden heerlijk achterover hangen en toekijken met een glaasje champagne.

Een barbeque met kooltjes (en aanmaakblokjes) aansteken is een skill die in onze jeugd nooit voorbij gekomen is. Hoe dat komt, wil ik verder niet over speculeren. Feit is dat de madre de familias op deze vaderdag strategisch positie koos in de keuken en zus drie en ik buiten met een zak kooltjes en aanmaakblokjes voor de BBQ stonden.

Kooltjes verdwenen in de BBQ samen met nadrukkelijk veel aanmaakblokjes. En toen de vlam erin. Binnen no time sloegen de vlammen uit de BBQ, maar het leek het nog nergens naar. Verse vader zwager riep bemoedigend wat tips toe. ‘Wapperen’, was er een van. ‘Kooltjes erop’ kwam ook voorbij. Ik moet bekennnen dat het nergens op leek.

Na een kwartier waren de aanmaakblokjes opgebrand, maar nog niks geen gloeiende kolen. De broodnodige hulp kwam van de drie heren. Na wat extra kolen en strategisch gewapper begonnen de BBQ kooltjes gezellig oranje en rood te kleuren. ‘Kijk dames, je ziet dat is nog niet zo gemakkelijk zo’n BBQ aanmaken’ en ‘hardwerken hoor dat BBQ-en’ waren teksten die ons ter oren kwamen. Wij knikten slechts instemmend al champagne nippend.

Al met al werd het, zowel voor mama’s als de papa’s, een uitstekende vaderdag  .

Als de dood voor een boot

‘Oh, and you do know that for most boats you need to take a sampan to get to shore, right?’ vroeg ze nog voor ze de verbinding verbrak. Eh, nee dat wist ik dus niet.

Ik had onze housing agent aan de telefoon. De expatman en ik zijn op zoek naar nieuwe woonruimte. We zijn het helemaal zat, dat prachtige appartement met uitzicht op zee, de fantastische faciliteiten; het binnen- en buitenbad, de sportschool en het kiezelstrandje voor de deur. En voor de kleuter moet het ook maar ‘ns afgelopen zijn, dat spelen met al die leuke vriendjes in de playroom. Wonen als een god in Frankrijk is nergens voor nodig, want daar wonen we tenslotte ook niet.

We gaan verhuizen. Niet geheel naar vrije keuze, maar wat moet dat moet.  In augustus hebben we een nieuw paleis nodig. Gisteren op een toeristentoertje met de auto door de New Territories (wat mijn vriendinnen eigenhandig de Dark Side of Hong Kong hebben gedoopt), wezen diezelfde vriendinnen mij te pas en te onpas leuke woningen aan. Dat is voor hen makkelijk en leuk verkopen aan mij, zelf wonen ze namelijk ‘gewoon’ op Hong Kong eiland.

Maar, omdat ik denk dat ik best van avontuur houd, had ik me bedacht dat het leuk is om op een boot te wonen. Wist je dat Hong Kong eigenlijk uit 263 eilanden bestaat? Water zat dus. En in Aberdeen, een van de dichtstbevolkte stukjes land op onze aardbol, ligt de Aberdeen haven met, jawel onder meer een setje woonboten.

Vandaag ging ik gewapend met vriendin R, die het ook leuk doet als makelaar, naar de haven. De bootmakelaar had alvast een sampan (zie kleine bootje op foto) gehuurd voor een uurtje. De sampan gaat hem en ons (zijn groepje potentiele klanten) van woonboot naar woonboot vervoeren. Naast vriendin R en mijzelf, gaan er nog een jong stel met een meisje van drie mee en een ouder stel. In de haven van Aberdeen ligt een mix van diverse gemotoriseerde plezierjachten. De haven is omringd door hoogbouw en ook de fameuze Jumbo boot ligt hier.

We stappen van de wal in de sampan. Kost slechts 5 HKD per ritje ‘verkoopt’ de bootmakelaar enthousiast. Hij ziet mij blijkbaar moeilijk kijken, want hij benadrukt nog ‘ns dat er heel veel sampan bootjes dienst doen in deze haven: I always have a couple of phonenumbers on hand and there’s always a boat within a couple of minutes to take you to shore. You just need to be back before 01:00 am. Ik slik en zie een beeld voor me van Tippi en de kleuter in diepe slaap op de boot, terwijl de expatman en ik na een avondje uit op de wal heen en weer pezen, omdat we de boot gemist hebben.

De eerste boot die we zien, wordt momenteel bewoond door een echtpaar met een kind. Daar kan ik me wellicht mee identificeren, bedenk ik me. Wanneer ik echter op de boot sta, kijk ik verlangend naar de wal, in plaats van te delen in de enthousiaste oh’s en ah’s van mijn mede-geinteresseerden. Het jonge stel is erg enthousiast, hun kind nog niet erg, maar misschien komt dat nog. Het oudere echtpaar moet er ook even inkomen. Zij is een gebotoxte mevrouw en kijkt al de hele tijd wat verbaasd om zich heen, maar die verbazing wordt zowaar nog groter wanneer ze vanuit de sampan op de woonboot moet klimmen. Voor haar is het klimmen, want ze heeft hele hoge hakken aan.

Ik richt mijn aandacht weer op de boot. In ons huidige appartement hebben we een houtenvloer; een oranjebruin dat ik zelf nooit gekozen zou hebben. Tot mijn schrik zie ik dat ik op deze boot omringd ben door dat soort hout. Niet alleen op de vloer, ook op de bar, tegen de muur en zelfs op het plafond. Het benedendek is een donker hol van opnieuw veel hout en ieniemienie raampjes (over the Dark Side gesproken). Oh look and here’s the study, hoor ik de bootmakelaar blij roepen terwijl hij z’n hoofd in een donker holletje steekt. Vriendin R speelt het spel vrolijk mee en zegt dat deze ‘study’ het inderdaad helemaal is voor mij.

Een van de mede boot enthousiastelingen stelt de intelligente vraag, wat er gebeurt met de inhoud van het toilet wanneer je doorgetrokken hebt. De bootmakelaar hangt een ingewikkeld verhaal op, maar het komt er gewoon op neer dat dat in het water belandt. Hong Kong neemt het niet zo nauw met riolering en op een boot is het helemaal doodeenvoudig.

Ik heb genoeg gehoord en gezien. Voor een parttime claustrofoob is zo’n losliggende woonboot een nachtmerrie en wanneer je dan ook nog ‘ns gezellig ligt te ‘woonboten’ tussen de inhoud van de toiletpotten van je buren…

Ik ben de voordelen dus even volledig uit het oog verloren, maar we zetten de zoektocht naar een nieuw paleis vrolijk voort.

Madurodam in HK

Tip: Madurodam van Lego in City Plaza, Taikoo Shing is duidelijk een hit.

The ‘joys’ of working from home

I’ve mentioned it before, working from home has its perks. Sitting behind your computer in your pj’s, having access to your own coffee machine (which obviously makes the best coffee on the island) and checking your Facebook page whenever you want to, cause no one really cares.

Today, the 21st of March, I have a busy day ahead of me. It is THE deadline for our book on how to market to women. Our publisher is eagerly waiting for the manuscript and because she is in The Netherlands, that gives me, technically speaking, a couple of hours past midnight HK time to finish things. Whilst skimming the newspaper this morning my daily horoscope read:

‘If things seem chaotic at the moment, it’s no surprise. Between the recent full moon and powerful planetary activity, even simple arrangements probably won’t last long. Just do what you can to deal with these. Soon you’ll have the situation well in hand.‘

and

‘Certain undertakings are likely to fall short of your expectations today and some other activities may not run as smoothly as you hope either. However, a series of fortuitous events will more than make up for your initial disappointment.’

(thank you South China Morning Post, for sharing these horoscope and chinese zodiac insights with us today).

I now know what these ‘chaotic moments’ and ‘undertakings that will fall short of my expectations’ are. We are being terrorized by NOISE today. Noise to the extend that you can’t hear yourself think, to the extend that you can’t have a normal conversation, not even with the person sitting across from you, to the extend that makes me so enormously utterly angry that I want to scream and shout.

Apparently the owner of the apartment two floors down, feels the urge of having the apartment refurbished, or reconstructed is a better term to describe it. Drilling and hammering are accompanying us without a stop for the last two hours. Consultation with the management left me with an apology and the message that this noisy undertaking will last until the 31st of May.

I’ve moved myself and my computer away from the apartment, that seems like the best solution. Not just for myself, but also for the kid, Tippi and eventually the workers downstairs. Since I feel levels of anger, I had no idea I had inside me.

I’m looking forward to the part in my horoscope where ‘I have the situation well in hand’ and ‘the fortuitous events’ that must unmistakably coming my way as well.

The art of reasoning

I’m picking up two four year olds from school. They’ve just had their soccer practice and I’m overhearing a conversation that takes place between them sitting next to each other at the backseat of the car:

the kid: ‘This one is mine, because I’m four.’

his friend: ‘No, I’m four too, so it is mine.’

the kid lies: ‘But I’m five.’

his friend cleverly reasons: ‘But this sticker is for children that are four.’

the kid gets somewhat aggravated: ‘But you’re only little and this sticker is really big.’

his friend is getting a little annoyed here: ‘I’m not little.’

the kid whilst pointing at his friends arms and legs: ‘Yes you are, look at your little arms and look at your feet and legs, they’re little.‘

I can’t believe what I’m hearing and want to interfere, because this is obviously not a thing you want your child to say to others, but before I can, the conversation continuous and the friend is bravely holding up his defenses.

his friend reasons calmly: ‘I’m not little like a baby, I eat a lot, every day!‘

the kid must have silently decided he’s not capable of winning this discussion with reasonable arguments (since he obviously doesn’t have any either): ‘Give it to me!’

the friend calmly explains: ‘No. I picked this sticker from the coach and you picked that one, whilst pointing at the small sticker on my sons chest, if you would have picked this one, pointing at his own chest, which is covered with a enormous Transformer sticker, than it would’ve been yours!’

the kid senses he isn’t winning this argument whatsoever and repeats with a threat: ‘Give it to me!’

the friend: ‘No‘

the kid: ‘Yes‘

After they’ve repeated a couple of yes and no’s, they both start laughing. I’m relieved and somewhat glad I didn’t interrupt their conversation. But needless to say the kid and I had a brief chat about what’s right and what’s wrong afterwards.

Flexplekkende kleuter

Vandaag geen tijd voor blogjes, het boek over marketing moet af! En wel volgende week. Het thuiskantoor is op volle stoom. ‘s Morgens gaat dat makkelijker dan ‘s middags. Sinds de peuter afgelopen vrijdag een kleuter is geworden, is hij in het bezit van een heuse Mickey Mouse laptop. ‘Come on let’s choose a game‘ hoor ik nu steeds naast me. Gelukkig is hij er na 5 minuten al weer klaar mee. Dus mijn flexplek collega is weer de deur uit. Buitenspelen!